Incassobureau

Incassobureau

Wat doet een incassobureau?

Een incassobureau houdt zich bezig met het incasseren van niet betaalde vorderingen. Dit kunnen vorderingen van zowel consumenten als bedrijven zijn. Voorbeelden zijn telefoon- en energierekeningen, premies van verzekeringen, huurtermijnen of hypotheekrente. Een incassobureau richt zich op het minnelijke incassotraject, waarbij geen sprake is van tussenkomst van de rechter. Indien incasso van de vordering in deze fase niet lukt, kan worden overgegaan tot een gerechtelijk incassotraject via de deurwaarder.

Hoe verloopt het incassoproces?

IncassoHet incassoproces begint vaak bij de opdrachtgever. De organisatie die de producten of diensten aan de consument heeft geleverd. In de algemene voorwaarden en op de factuur wordt over het algemeen een betalingstermijn aangegeven. Wettelijk is vastgelegd dat de betalingstermijn “redelijk” moet zijn. Een termijn van 14 dagen voor consumenten is gebruikelijk. Indien de consument niet binnen de gestelde termijn heeft betaald, volgt meestal een betalingsherinnering. Een herinnering is niet verplicht. Veel bedrijven nemen echter de moeite hun klanten erop te wijzen dat de betaling “wellicht aan hun aandacht is ontsnapt” en geven de klant een extra mogelijkheid de vordering te voldoen. Bij een herinnering mogen geen kosten (aanmaningskosten of administratiekosten e.d.) in rekening worden gebracht. Indien de debiteur opnieuw niet betaalt, start meestal het formele incassotraject. Vanaf 1 juli 2012 is het verplicht dat een consument een “14-dagenbrief” ontvangt. Dit is een aanmaning waarin de debiteur formeel wordt verzocht binnen 14 dagen te betalen. In deze brief wordt exact aangegeven welke incassokosten in rekening worden gebracht indien de debiteur niet aan dit verzoek voldoet. In veel gevallen is dit ook de fase waarin een incassobureau wordt ingezet. De 14-dagenbrief kan door de opdrachtgever zelf, of door het incassobureau worden verstuurd.

Contact met de debiteur

Het incassobureau zal er alles aan doen om in contact te komen met de debiteur. Doel is om tot een betalingsafspraak te komen. Er is immers sprake van een overeenkomst waarbij de debiteur niet aan zijn verplichtingen voldoet. Het incassobureau zet hierbij verschillende middelen in, zoals het versturen van brieven/aanmaningen, versturen van e-mails en sms-berichten en men zal proberen de debiteur telefonisch te bereiken om tot een afspraak te komen. Ook een huisbezoek kan worden ingezet. Voor de debiteur is het van belang om met het incassobureau in contact te treden. Dit kan zijn om een Incassobetaalafspraak te maken, aan te geven dat men het niet met een vordering eens is, of te melden dat men niet kan betalen. In overleg met het incassobureau kunnen dan vervolgstappen worden afgesproken. In de laatste twee gevallen zal het incassobureau bewijsstukken verlangen, bijvoorbeeld dat de debiteur is toegelaten tot schuldhulpverlening of een onderbouwing van de betwisting van de vordering. Uiteraard kan de debiteur het incassobureau ook vragen aan te tonen waar de vordering op is gebaseerd of hoe deze is opgebouwd. Zo kan de debiteur bijvoorbeeld vragen naar de originele overeenkomst.  Op grond van de Wet bescherming persoonsgegevens dient het incassobureau binnen vier weken inzage in het dossier te geven. Indien de debiteur een vordering betwist, is het raadzaam schriftelijk (of per e-mail) met het incassobureau te communiceren. Indien het incassotraject tot een gerechtelijke procedure mocht leiden kan kan alle correspondentie aan de rechter worden voorgelegd.

Einde minnelijk incassoproces

Het minnelijke incassoproces kan op een aantal manieren eindigen.

  • De debiteur betaalt de vordering en de incassokosten, eventueel in termijnen via een betalingsregeling. Het incassobureau zal het dossier sluiten en de schuldeiser ontvangt de afgesproken betalingen.
  • De debiteur kan de vordering niet betalen. Dit kan het geval zijn als de debiteur failliet is verklaard of in een schuldsaneringsregeling is opgenomen. In dit geval zal de curator, bewindvoerder of schuldhulpverlener met het incassobureau in contact treden en aangeven of (een deel van) de vordering kan worden voldaan.
  • De debiteur wil niet betalen of neemt geen contact op met het incassobureau. Afhankelijk van de afspraken met de schuldeiser zal in veel gevallen een gerechtelijk incassotraject via de deurwaarder worden gestart.
  • De debiteur is onvindbaar of de debiteur kan niet betalen en er wordt geen gerechtelijk incassotraject gestart (bijvoorbeeld omdat het een kleine vordering betreft). In dit geval kan het incassobureau de vordering in de “schuldbewaking” opnemen. Periodiek (bijvoorbeeld een keer per jaar) zal het incassobureau nagaan of men de debiteur kan traceren of dat er gewijzigde financiële omstandigheden zijn waardoor de vordering op dat moment wel kan worden voldaan.

Waaraan verdient een incassobureau?

In grote lijnen zijn er twee manieren waarop het incassobureau verdient. Het incassobureau kan met de opdrachtgever waarvoor zij vorderingen int een vergoeding afspreken. In veel gevallen zal deze vergoeding worden gedekt door de incassokosten die de debiteur dient te voldoen en komt het geïnde deel van de vordering toe aan de opdrachtgever.  Een andere mogelijkheid is dat het incassobureau vorderingen van een opdrachtgever koopt. Het eigendom van de vordering gaat dan over op het incassobureau. Vaak betaalt het incassobureau daarvoor een percentage (bijvoorbeeld 70%) van de openstaande vordering. Op basis van ervaring en data-analyse schat het incassobureau in dat men meer (bijvoorbeeld 80%) van de gekochte vorderingen zal kunnen innen.  Voordeel voor de opdrachtgever is dat het risico op het wel of niet kunnen innen van de vordering bij het incassobureau komt te liggen en dat men zelf geen incasso-activiteiten hoeft te ondernemen. Daarnaast ontvangt de opdrachtgever direct 70% van het openstaande bedrag. Het incassobureau zal geen 100% van de vorderingen incasseren. Een deel van de vorderingen zal nooit worden geïncasseerd doordat debiteuren failliet zijn, in een schuldsanering zitten, doordat sprake is van fraude of wanneer een debiteur onvindbaar is.

Regelgeving incassobureau’s

Er bestaat geen wettelijke regeling voor het oprichten van een incassobureau en de activiteiten van deze branche vallen niet onder het toezicht van de Autoriteit Financiële Markten. De branche kent een eigen vereniging, de Nederlandse Vereniging van gecertificeerde incasso-ondernemingen (NVI) . Deze vereniging staat voor maatschappelijk verantwoorde incasso en kent een keurmerk, een gedragscode en een geschillenregeling. Een klacht over een incassobureau dient in eerste instantie aan het incassobureau zelf gericht te worden. Indien de klacht niet naar tevredenheid wordt opgelost kan de debiteur een klacht indienen bij de NVI.

Lees meer over incasso...

Gerelateerde links en informatie

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>